Εργασία και χαρά;

 

-------Αθήνα, Νοέμβριος 2001------

Περπάταγε αμέριμνος βυθισμένος στις σκέψεις του για ακόμα μία φορα

Είχε ακυρώσει το ραντεβού που είχε με τον οδοντίατρο σήμερα το απόγευμα και είχε χρόνο να χαζέψει στις χριστουγεννιάτικες βιτρίνες των καταστημάτων μέχρι να περάσει η ώρα και να βρεθεί με την Ελένη, την συνάδελφό του απο το λογιστήριο.

Της είχε προτείνει να βγούμε και να πάνε για ένα ποτό μία μέρα νωρίτερα, και είχε δεχτεί, μιας και υπήρχε και από την πλευρά της μία συμπάθεια προς το πρόσωπό του.

Έτσι όπως περπατούσε στο κέντρο ξαφνικά συνηδητοποιεί οτι περνάει έξω από τα γραφεία της εφημερίδας που δούλευε πριν πάει στο περιοδικό που είναι τώρα.

Γύρισε Και κοίταξε ψηλά και είδε το τζάμι του παλιού του γραφείου στον δεύτερο όροφο

Απ έξω δεν του φάνηκε να έχουν αλλάξει και πολλά εκεί μέσα

Το φωτιστικό ήταν ίδιο, ενα πίνακας που τον είχε βάλει αυτός στο τοίχο παρέμενε στην θέση του αμετακίνητος, ακόμα και οι κουρτίνες ακριβώς ίδιες “ακόμα δεν τις έχουν πλύνει” σκέφτηκε.

Όταν συνειδητοποίησε ότι έχουν περάσει ήδη 4 χρόνια από την ώρα που κυριολεκτικά τα βρόντηξε όλα κάτω και παραιτήθηκε, ένιωσε ένα περίεργο συναίσθημα να τον κατακλύζει

Ενας κόμπος στο στομάχι.. Ενα μούδιασμα στο δεξί πόδι….

Σαν να του έστελνε μήνυμα το σώμα του να αποφύγει κάτι, κατι το οποίο του κάνει κακό, κάτι το οποίο τον ζορίζει και τον αγχώνει

Κοντοστάθηκε και κοίταζε το παράθυρό του για λίγο

Σε κάποια στιγμή βγάζει ένα τσιγάρο και το ανάβει

Θυμίθηκε ευχάριστες αλλα και δυσάρεστες στιγμές που βίωσε εκεί μέσα, με τις δυσάρεστες να έχουν τα πρωτεία.

Βέβαια, εκει μέσα γνώρισε και την Ιωάννα, με την οποία κράτησε ενα ειδυλλιο για 2 χρόνια σχεδόν.

Όταν η σκέψη του πήγε σε αυτήν ο κόμπος στο στομάχι του χειροτέρεψε

Αισθάνονταν ότι δεν είχε να κάνει τόσο με το γεγονός ότι χώρισαν, όσο με το γεγονός ότι αυτή ήταν η αιτία και έμεινε στην συγκεκριμένη θέση για 4 χρόνια…

Κανονικά θα είχε παραιτηθεί στον χρόνο απάνω και δεν θα είχε να διαχειριστεί όλα τα ψυχοσωματικά που του βγήκαν λόγο δουλείας στην συνέχεια

“Τι να πεις” σκέφτηκε.

“Μουν@κιας ήμουν μία ζωή… τώρα θα αλλάξω;”

“Μην δώ καμία να μου δίνει το φάκελο και να μου χαμογέλα λίγο… εγώ εκεί! Να την γ@μισω και να της κάνω και πρόταση γάμου! Όλα μαζί ταυτόχρονα!”

“Πώς την πατάω πάντα έτσι ρε φίλε, δεν θα καταλάβω”

Όσο τα σκέφτονταν όλα αυτά νιώθει την δόνηση από το κινητό του να χτυπάει

- Ποιός είναι;

- Ελα Ρε μ@λάκα τι λεει;

- Ελα ρε Στεφανε όλα καλα;

- Ναι, λοιπόν άκου για σήμερα ψήνεσαι να πάμε για κανα μπυράκι; έχω κανονίσει να έρθει και μία συνάδελφός μου με μία φίλη της

- Όχι ρε συ, σε λίγο θα πάω να συναντήσω την Ελένη

- Α οκ, την συνάδελφό σου;

- Ναι, και σε αφηνω γιατι θα αργήσω οκ;

- Κανονίζουμε αν είναι από βδομάδα ε;

- Ναι ρε οκ

Με το που έκλεισε το τηλέφωνό του, αμέσως η σκέψη του επανήλθε στην Ιωάννα.

“Μα καλά με αυτή έμεινα σε μία θέση γ@μισέτα μόνο και μόνο γιατί αυτή ήταν 2 γραφεία πιο κάτω από μένα ,και τώρα θα πάω να ξαναβγω με συνάδελφο;” σκέφτονταν

“Τι στο διάολο πάμε και κάνουμε στις δουλειές μας ρε π0υστη μου;”

“Για δουλεία πάμε ή για να βρούμε γκόμενα;”

“Και ο άλλος με συνάδελφο θα βγει….”

Αλλα οσο το σκέφτονταν αυτό, τόσο θυμόταν και το πλούσιο στήθος της Ελένης το οποίο είχε γίνει αντικείμενο μελέτης αλλα και σχολιασμού από όλον τον ανδρικό πληθυσμό του περιοδικού

“Ποτε θα σταματήσω να σκέφτομαι με τον π0τσο μου ρε π0υστη μου” αναρωτήθηκε.

Σε κάποια στιγμή διακρίνεται μπροστά τυ η φιγούρα της Ελένης, να τον περιμένει ακριβώς στο σημείο που είχαν δώσει ραντεβου

Την κοιτάει, τον κοιτάζει και αυτή, και ταυτόχρονα γνέφουν και χαμογελάνε ο ένας στον άλλον.

“Πάμε για άλλα” σκέφτηκε