Το λαμόγιο

Στεκόταν μπροστά από την στάση των λεωφορείων για κάμποση ώρα,
και θα στέκονταν για ακόμα πολύ. 
Βλέπει να προβάλει ένα ταξί από την διασταύρωση που βρίσκονται στην
άλλη άκρη του δρόμου και του κάνει νόημα με την μία υψώνοντας το χέρι  

• Αυτός Ταξί ! Ταξί! 

• Ταξί Καλησπέρα που πάτε?

• Αυτός Αρκολέοντος 45

• Ταξί Εμπα

Ανοίγει την πόρτα και κάθεται στο πίσω κάθισμα

• Ταξί Θέλετε να πάμε απο τον περιφερειακο;

• Αυτός Όχι πάνε από κέντρο, δεν βιάζομαι 

• Ταξί Οκ κανένα πρόβλημα

Αν και ο καιρός είναι σχετικά καλός, ο κόσμος δεν κυκλοφορεί έξω, οι βιτρίνες στα μαγαζιά έχουν
ξεκινήσει και δειλά δειλά στολίζονται για τα Χριστούγεννα, ενώ παράλληλα έχουν ξεκινήσει και οι
πρώτες εκπτώσεις για την Black Friday.
Η ησυχία δεν ήταν στο ημερήσιο πρόγραμμα του, οπότε δεν έχασε την ευκαιρία να ξεκινήσει μία από
τις αμέτρητες συζητήσεις οι οποίες είναι στο πρόγραμμά του να ξεκινούν με άσχετους ανθρώπους μέσα
στην μέρα του.

• Αυτός Δεν λέει να χειμωνιάσει φέτος

• Ταξί Ναι όντως, θα το πάει καλοκαίρι μέχρι τα Χριστούγεννα

• Αυτός Νταξι εγω δεν έχω και θέμα, μου αρέσει η ζέστη

• Ταξί Καλή και η ζέστη, αλλα με βάζει και ανάβω το AC στο αμαξι, και έχει πάει και η βενζίνη στον θεό

• Αυτός  Ναι όντως, που θα πάει αυτή η ακρίβεια 

• Ταξί Δεν έχουν τον θεό τους ρε! Ότι και να πεις θα σου το ρίξουν στον πόλεμο με τον Πούτιν, και θα σου πούν “Αυτός φταίει!” και θα στο πουν για όλα! Ακόμα και για την φέτα! Λές και πριν απο αυτόν όλα ήταν μέλι ζάχαρη… Οι προδότες μας καταστρέψανε!

Δεν περίμενε μια τέτοια αντίδρασή απο τον οδηγό του ταξί. 

Η αλήθεια είναι ότι οι οδηγοί ταξί είναι από τις αγαπημένες του κατηγορίες συνομηλητών καθώς

θεωρεί ότι έχουν για όλα μία απάντηση ενώ παράλληλα τους θεωρεί και ενα άτυπο είδος, ανοικτού

πανεπιστημίου, σε ότι αφορά τις θεωρίες συνωμοσίας

• Αυτός Πες το ψέματα, όλα σε αυτον τα έχουν ρίξει

• Ταξί Ε μα! Ρε πάνε στο θεό όλα από το ρεύμα μέχρι και το σουπερ μαρκετ και σου λένε πόλεμος! Ο ρώσος φταίει για όλα! Τι φταίει ρε μ@λακες ο ρώσος αυτός ξεκίνησε;

• Αυτός Πες τα γιατι και εγω αυτό πιστεύω αλλα με λένε ψεκασμένο, που τους τα λέω

• Ταξί Και μένα ψεκασμένο με λένα αλλα δεν μασάω… εγω το ψάχνω το πράγμα απο δεκαπέντε μεριές πριν βγάλω συμπέρασμα, δεν τρώω αμάσητο ότι μας ταΐζουν στην τηλεόραση

• Αυτός Μα ετσι πρεπει, να ψαχνώμαστε, δεν γίνεται αλλιώς, δεν βλέπεις που μας πάνε κατευθείαν στο γκρεμό! 

• Ταξί Ετσι! Στα λόγια μου έρχεσαι! Και εγώ στο ιδιο μηκος κυματος είμαι

• Αυτός Εμα! Θέλουν να μας πείσουν οτι δεν είναι μέρα, είναι νύχτα! Ρε μ@λακα ξέρω να ανοίγω το παράθυρό μου δεν θα μου πεις εσυ τι είναι

• Ταξί Εννοείται! Θέλουν να μας πείσουν οτι αυτό δεν είναι άσπρο αλλά μαύρο, ρε δεν τους βγαίνει! 

• Αυτός Ψαρώνει ρε συ ο Ελληνας;

• Ταξί Δεν ψαρώνουμε ρε με τίποτα! Τα λαμόγια της νέας τάξης πραγμάτων!

• Αυτός Οι ανθέλληνες, οι πουλημένοι!

• Ταξί Πές τα! Οι ξεφτίλες!

• Αυτός Αλήτες, έχουν καταστρέψει μία χώρα 

• Ταξί Να τα σκουπίδια

• Αυτός Μια χώρα ρε συ που στο παρελθόν μεγαλούργησε και μας έπαιρναν όλοι τσιμπ0uκια μας κατάντησαν ζητιάνους

• Ταξί Τα σκουπίδια της υφηλίου μια φορά αυτόν τον τόπο τον διοικούσε ενας Περικλής

• Αυτός Ενας Σωκράτης

• Ταξί Ενας Πλάτωνας

• Αυτός Και τώρα τα λαμόγια της νέας τάξης πραγμάτων θέλουν να τα καταστρέψουν  όλα

• Ταξί Μασονοι ρε Μασόνοι είναι

• Αυτός Ναι ρε τα μ0uνοπανα μασονοι και προδότες είναι, ξερεις τι θέλουν όλοι αυτοι ρε; Κρεμάλες!

• Ταξί Ναι ρε κρεμάλες! Κρεμάλες στο σύνταγμα!

• Αυτός Να ξεβρωμισουμε ρε απο αυτά τα σιχαματα

• Ταξί Ρε, ποιος θα βρεθεί ρε; ποιός θα βρεθεί να βάλει τις κρεμάλες, και εγώ μετα! Εγώ θα τους κρεμάσω

• Αυτός Ενας παντελονάτος ρε να βρεθεί! Ενας να κάνει την αρχή και μετά θα γίνει πανικός

• Ταξί Ενας ρε! Ένας να κάνει την αρχή και να βάλει την πρώτη κρεμάλα, και μετά θα βγουν και άλλες σε ολες τις πλατείες να ξεβρωμίσει αυτός ο τόπος

• Ταξί Ενας παντελονάτος ρε,...

• Αυτός Αλλα που.

• Ταξί Έχουν γίνει όλοι φλώροι

• Αυτός Μας έχουν κάνει ολούς φλώρους.. μιά φορά είχαμε και εναν Καραϊσκάκη, εναν Νικηταρά, εναν Μιαούλη

• Ταξί Πάνε αυτοι

• Αυτός Τους φάγανε και αυτούς

• Ταξί Τι να πείς

• Αυτός Εδώ όπου μπορείς με αφήνεις αδελφέ

• Ταξί Νταξι, κατέβα αδερφέ και ψηλά το κεφάλι! Δεν θα μας κάνουν όπως τα μούτρα τους!

• Αυτός Ναι ρε! Ρε πεθαίνει ο Ελληνας;

• Ταξί Δεν πεθαίνει η Ελλάδα ρε! Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει!,

Και με το που τελειώνει την φράση του κάνει μία απότομη στάση στην δεξιά μεριά του δρόμου, και
ανάβει τα αλαρμ για να κατέβει ο πολυλογάς επιβάτης

• Αυτός Ετσι! Πάντα ψηλά το κεφάλι και πάντα ψηλά η σημαία!

• Ταξί Να σε καλά ρε αδερφέ χάρηκα που σε γνώρισα!

• Αυτός Και εγώ αδερφέ καλή συνέχεια και πάντα ψηλά το κεφάλι και η σημαία!

• Ταξί Γειά σου αδερφέ!

• Αυτός Γεια και χαρά αδερφέ!

Ανοίγει την πόρτα και κατεβαίνει. 
Απομακρύνεται με βήμα ταχύ. 

• Ταξί Ρε τον μ@λάκα! Δεν με πλήρωσε ρε ο αλήτης! Το λαμόγιο! Ο προδότης! Ο μασόνος!

Καλή Χρονιά!!!!!

Ακόμα ένα βράδυ που δεν μπορούσε να κοιμηθεί με τίποτα

Η τηλεόραση απέναντι ανοικτή αλλα στο mute να παίζει ενα Western Της δεκαετίας του 70.

Σκοπίμος είχε βάλει το western, μιας και πίστευε ότι από την πολύ βαρεμάρα, θα τον έπαιρνε ο ύπνος μιά ώρα νωρίτερα

Μάταια όμως….

Τα μάτια του ήταν καρφωμένα στην τηλεόραση, αλλα η σκέψη του αλλού

Βαριόταν τόσο πολύ να αλλάξει κανάλι που κυριολεκτικά θα προτιμούσε να’ χανε ενα δάχτυλο, παρά να κάνει την κίνηση να πιάσει το τηλεχειριστήριο

Ασε που αν το επιανε μετά θα έπρεπε να επιλέξει και τι κανάλι θα βάλει.

Αμ την διαδικασία της σκέψης που την πας

Σε κάποια φάση, έτσι όπως χάζευε την τηλεόραση, μπαίνει μία διαφήμιση που είχε να την δεί καιρό

Μια διαφήμιση για ενα ουίσκι σκωτσέζικο

Στο κόνσεπτ της διαφήμισης, μπαίνει ένας τύπος σε ένα μπάρ, κοιτάζει ένα τύπο που κάθεται στην απέναντι πλευρά απο αυτην που βρίσκεται αυτός και στον τοίχο υπάρχουν κρεμασμένα δύο σπαθιά

Οπότε σε κάποια στιγμή αρπάζουν από ενα ο καθένας και μονομαχούν μεταξύ τους πάνω στην μπάρα που σερβίρονται τα ποτά, ενώ ταυτόχρονα γύρω τους αμέριμνοι οι θαμώνες κρατάνε τα ποτά τους και τους κοιτάνε όπως κοιτάνε οι τουρίστες τους εύζωνες στην αλλαγή φρουράς στο σύνταγμα

«Καλά ποιός μαλάκας το σκέφτηκε αυτό;»

«Είναι δυνατόν να μπεί ένας τύπος μέσα σε ενα μπαρ, να δει έναν άσχετο και να πιάσουν απο ενα ξίφος ο καθένας και να ξιφομαχουν δίχως αύριο;»

«Πληρώθηκε κάποιος για αυτή την ιδέα;»

«Τουλάχιστον τους ανθρώπους που παίζουν στην διαφήμιση τους πλήρωσαν κανονικά ή τους είπαν καντε την γιατί υπάρχουν και σπαθιά στο πλατό και μπορεί να φύγετε με κανένα χέρι λιγότερο;»

«Και εν πάση περιπτώση κανά μπουκάλι ουίσκι θα τους το έδωσαν ώς δώρο; ή θα τους χρέωσαν και αυτά που ήπιαν για το γύρισμα;»

Κοίταζε την διαφήμιση προσεκτικά, για να δει αν ξεχωρίσει καμία γνωστή ηθοποιό

«Όλες όταν δεν τις παίρνει το hollywood το γυρνάνε στην διαφήμιση για να κρατούνται στην επικαιρότητα» σκέφτηκε.

Γενικά ήταν πολύ επικριτικός με τις γνωστές γυναίκες ηθοποιούς που έπαιζαν σε διαφημισεις

Πίστευε οτι το έκαναν για να παίρνουν την δουλειά από τις λιγότερο γνωστές γυναίκες ηθοποιούς, και με αυτόν τον τρόπο να τις κρατάνε στην αφάνεια για να μην τους πάρουν τα πρωτεία.

Δεν κατάφερε να ξεχωρίσει καμία

«Μπα, πως και έδωσαν χώρο στα νιάτα; » σκέφτηκε

«Νέοι άνθρωποι σε όλο το γύρισμα, χωρίς κανένα απο τα σούργελα του παρελθόντος.»

«Νέοι άνθρωποι πρόθυμοι να γίνουν τα σούργελα του μέλλοντος!»

«Ένα μέλλον με τα δικά του σούργελα, χωρίς τα βαρίδια απο τα παρελθοντικά σούργελα!»

«Ένα μέλλον με νέα πρόσωπα έτοιμα να διαφημίσουν απο ουίσκια μέχρι πάνες για ενήλικες, χωρίς να λαμβάνουν υποδείξεις από παλαιότερα σούργελα του χώρου τα οποία θα τους έπρηζαν τα @ρχίδια τους για το πως θα πρέπει να στηθούν μπροστά στην κάμερα και πώς θα έπρεπε να κρατήσουν το ποτήρι με τα παγάκια και την χρωστική που πάνε να πουλήσουν για ουισκι»

«Νέα πρόσωπα!»

«Νέος χρόνος!»

«Νέος μήνας!»

«Αντε και καλή χρονιά να έχουμε» σκέφτηκε, και γύρισε πλευρό.

Kαι έκλεισε τα μάτια,

για να ξυπνήσει την επόμενη μέρα και να κάνει ακριβώς τα ίδια που έκανε χθές

Αθήνα 9-12-2025

 

Αθήνα 9-12-2025

Δύο φίλοι έχουν κολλήσει στην κίνηση στην Πανεπιστημίου, καθώς ο δρόμος μπροστά τους έχει κλείσει από κινητοποιήσεις εργαζομένων.

Ετσι εγκλωβισμένοι οπως είναι μέσα στο μικρό αυτοκίνητό τους μάρκας fiat seicento, μη μπορώντας να κάνουν και πολλά, ανάβουν ένα τσιγάρο και αερολογουν

-Ρε μαλακά είδες τι έγινε Κρήτη;

-Τι έγινε πάλι εκεί; Βγάλανε πάλι Καλάσνικοφ;

-Όχι ρε πλάκωσαν τα ματ

-Ποιόν;

-Όχι ποιόν ποιοί

-Τι ποιοι;

Ποιοι τους πλάκωσαν, είναι το σωστό

-Δηλαδή;

-Τις έφαγαν

-Από ποιους;

-Αγρότες και βοσκούς

-Πλάκα κάνεις

-Όχι ρε! Σοβαρα μιλαω

-Ρε μήπως σε έκοψε το γάρο;

-Όχι ρε μια χαρά είμαι, τις έφαγαν τα ΜΑΤ από βοσκούς σου λέω

-Και γιατί τις έφαγαν; Δεν είχαν πάει με γκλομπ;

-Οχι

-Αλλά;

-Τα πήραν στο κρανίο οι βοσκοί μαζί τους και τους έδειραν

-Και εδώ πάνω ρε μαλακά που τα παίρνουμε μαζί τους σε κάθε πορεία γιατί δεν μπορούμε να τους δείρουμε;

-Ξέρω γω… μάλλον δεν έχουμε μαγκουρες

-Έχουμε όμως στυλιαρια

-Ε… μάλλον δεν κάνουν αυτά

-Και πρέπει να πάρουμε και εμείς μαγκουρες;

-Μάλλον

-Με βάζεις σε έξοδα και δεν είναι καιρός για έξοδα φίλος

-Και θα μείνουμε με τα στυλιαρια;

-Εμμ βλέπεις καμιά εναλλακτική;

-…………., λες να τους τα στείλουμε, για να μας τα ευλογήσει κανάς παπάς εκεί σε κάνα χωριουδάκι;

-Λες να πιάσει;

-Ξέρω γω… ναι, στην επανάσταση του 21 δεν ευλογουσαν τα όπλα οι παπάδες στους εξεγερμένους;

-Ναι κάτι θυμάμαι

-Ε αυτό φταίει και τις τρώμε, δεν μας έχουν ευλογήσει τα στυλιαρια

-……….. και πρέπει να τα στείλουμε Κρήτη;

-Ναι. Εδώ δεν πιάνει, τόσες φορές έχουμε περάσει έξω από εκκλησία και δεν πτοήθηκε κανένας τραγοπαπας να βγει έξω και να μας ευλογήσει

-Εκεί το κάνουν αυτόματα;

-Δηλαδή;

-Δηλαδή με το που περάσεις έξω από εκκλησία θα βγει ο Πάπας από το ιερό και θα σου ευλογήσει την μαγκουρα;

-Μάλλον ναι, άντε στην κάλυτερη να του κλείσεις και κάνα ραντεβού

-Λοιπόν το βρήκα! Το καλοκαίρι που θα κατέβουμε να παμε σε κανα πανηγύρι, θα κρατάμε τα στυλιαρια μας να μας τα ευλογήσει τότε κνας παπάς.

-Λες ε;

-Ναι ρε! Έτσι όπως θα είμαστε στην πλατεία του χωριού,δεν θα πετύχουμε κανένα;

-Ναι έχεις δίκιο! Αλλά μεχρι τοτε τι θα κάνουμε;

-Υπομονή θα κάνουμε ρε συ! Τι θα κάνουμε… καλοκαίρι θα πάμε κάτω, θες να πάμε πιο νωρίς;

-Όχι δεν με παίρνει!

-Ε! Στα λόγια μου έρχεσαι! Μέχρι τότε προπόνηση στο τρέξιμο γιατί δεν δουλεύουν τα στυλιαρια

-Καλά άντε προχώρα άνοιξε μπροστά ο δρόμος.

Ηρωες

 

—--- Ιστορίες —--

Κοίταζε με τις ώρες την παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία πάνω στην βιβλιοθήκη.

Πρέπει να έχουν περάσει τουλάχιστον 60 χρόνια από τότε

Νέος με το αίμα του να βράζει και με βλέμμα σπινθηροβόλο, πάνω στα βουνά να αναμετριέται κάθε μέρα με τον εγχώριο αλλα και τον ξένο κατακτητή

Πρώτα ήταν στο μέτωπο βέβαια, και μετα που έπεσε ανέβηκε στο βουνό.

“Ανέβηκα όπως τόσοι άλλοι.” - Τουλάχιστον έτσι έλεγε

Έτσι έλεγε στις ιστορίες στο εγγονάκι του, αλλα και στα παιδιά του, τα ίδια είχε πει

“Δικαίωμα να λενε ιστορίες έχουν όλοι! Δεν είναι προνόμιο μόνο των παππούδων”

“Όλοι έχουν ανάγκη να ακούσουν από μία καλή ιστορία, όσο χρονών και να είναι”

Την τελευταία φράση την έλεγε τακτικά στο καφενείο, ειδικά όταν στο πρόγραμμα της τηλεόρασης εμφανίζονταν κάποιο δελτίο ειδήσεων.

Όσο συχνά βέβαια και να την έλεγε, ακόμα πιο συχνά την σκέφτονταν.

—-- Σάββατο πρωί —--

Κοιτάζει το ρολόι που φορά στο χέρι του και βλέπει ότι πλησιάζει η ώρα για την καθιερωμένη Σαββατιάτική επίσκεψη του εγγονού του.

Θα τον έφερνε ο γιός του να του κάνει λίγο παρέα μέχρι να κάνει κάποιες δουλειές στο κέντρο που δεν προλάβαινε να τις κάνει μέσα στην βδομάδα

Αυτός με την σειρά του θα πρόσεχε τον μικρό, λέγοντας του μία από τις δεκάδες ιστορίες που είχε ζήσει τα χρόνια του 40’ και θα του έφτιαχνε και τηγανητά αυγά με πατάτες που τόσο του άρεσαν.

Καθώς περίμενε να έρθει, σκέφτονταν τι ιστορία θα του έλεγε, αλλα κυρίως τον βασάνιζε η ιδέα τι θα μπορούσε να τον ρωτήσει ο μικρός σχετικά με τότε.

“Λές να διάβασε κανά κόκκινο βιβλίο και να του έχουν μπεί τιποτε ιδέες και να θέλει να τις συζητήσει μαζί μου;”

“Μπα.. Εχει πατέρα για αυτά”

“Αλλά αυτός δεν συζητάει…. Με τα βίας που του έπαιρνα καμιά κουβέντα όταν ήταν μικρός και γύριζε από το σχολείο και είχε τις μαύρες του”

“Δεν θα με ρωτήσει μωρε τίποτα περίεργο… μικρός είναι ακόμα, ακόμα δεν βγήκε από το αυγό..”

“Αλλα και να με ρωτήσει… Εγώ ήμουν εκεί τότε… εγώ είμαι ο ήρωας!

“Εγώ επιβίωσα και επέζησα από το κρύο και τις σφαίρες που έπεφταν βροχή δίπλα μου!

Και σαν να μην μου έφτανε το μέτωπο, στην συνέχεια ανέβηκα και στο βουνό!

Εκεί να δείς βροχή από σφαίρες και κρύο…

Και αϋπνία, και ρουφιανιλίκι!

Εκεί να δείς που δεν ξέραμε ποιος μας κυνηγά με πιο πολύ μίσος….οι ξένοι ή οι δικοί μας;

Και γιατί μας κυνηγούν οι δικοί μας;

Τι τους κάναμε; σετι τους φταιξαμε;

Στο μέτωπο μαζί τους είμασταν πλάι πλάι, μέχρι που έπεσε.”

Αυτά σκέφτονταν και σηκώνεται απ την καρέκλα για να πάει να βάλει ένα ποτήρι νερό να πιει

Όποτε θυμόταν εκείνη την περίοδο τον έπιανε ενας κόμπος στον λαιμό και δεν μπορούσε να καταπιει

Βάζει σε ένα ποτήρι νερό και πίνει μια γουλιά. Κοιτάζει έξω απο το παράθυρο της κουζίνας και βλέπει τον ήλιο. “Καλοκαιρία έχει σήμερο θα μπορέσω να τον πάω τον μικρό μέχρι και το πάρκο να παίξει με τις κούνιες”

Βγαινοντας απο την κουζίνα πέφτει το μάτι του πάνω στην ασπρόμαυρη φωτογραφία.

“Όλοι ήρωες είμασταν τότε… ειδικά στο μέτωπο

Όσοι πέθαναν, πέθαναν σαν ήρωες!

Ακόμα και αυτοι που βρέθηκαν με σφαίρες στην πλάτη αλλα με το μέτωπο προς τα εμπρός, να κοιτάνε τον εχθρό.

Στο βουνό όμως… δεν ειμασταν όλοι ήρωες.

Εκεί υπήρχαν και οι ρουφιάνοι…. Αυτοι που δεν έμπαιναν ποτέ εμπρός

Αυτοι που ήταν μονιμα με ενα χαρτι και ένα μολύβι στο χέρι και έγραφαν.

Αυτοι που έδιναν εντολές, χωρίς να ρωτήσουν, εμάς που είχαμε περάσει από το μέτωπο

Αυτοι που έδιναν εντολές, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους τα αμούστακα παιδιά και τις έγκυες που είχαμε μαζί μας.

Αλλά δεν φταίνε αυτοί, εμείς φταίμε που τους ανεχόμασταν,

Εγώ φταίω που δεν έπιασα μία χειροβομβίδα να τους τινάξω όλους στον αέρα

Ετσι και αλλιώς δεν ήταν ήρωες.

Όπως δεν ήταν ήρωες και αυτοί που στο μέτωπο πυροβολούσαν από πίσω τους δικούς τους.

Αλλά , αφού τους ανεχτήκαμε αυτούς τότε να που τα κάμαν όλα αυτά, πόσο ήρωες είμαστε εμείς τελικά;”

Εργασία και χαρά;

 

-------Αθήνα, Νοέμβριος 2001------

Περπάταγε αμέριμνος βυθισμένος στις σκέψεις του για ακόμα μία φορα

Είχε ακυρώσει το ραντεβού που είχε με τον οδοντίατρο σήμερα το απόγευμα και είχε χρόνο να χαζέψει στις χριστουγεννιάτικες βιτρίνες των καταστημάτων μέχρι να περάσει η ώρα και να βρεθεί με την Ελένη, την συνάδελφό του απο το λογιστήριο.

Της είχε προτείνει να βγούμε και να πάνε για ένα ποτό μία μέρα νωρίτερα, και είχε δεχτεί, μιας και υπήρχε και από την πλευρά της μία συμπάθεια προς το πρόσωπό του.

Έτσι όπως περπατούσε στο κέντρο ξαφνικά συνηδητοποιεί οτι περνάει έξω από τα γραφεία της εφημερίδας που δούλευε πριν πάει στο περιοδικό που είναι τώρα.

Γύρισε Και κοίταξε ψηλά και είδε το τζάμι του παλιού του γραφείου στον δεύτερο όροφο

Απ έξω δεν του φάνηκε να έχουν αλλάξει και πολλά εκεί μέσα

Το φωτιστικό ήταν ίδιο, ενα πίνακας που τον είχε βάλει αυτός στο τοίχο παρέμενε στην θέση του αμετακίνητος, ακόμα και οι κουρτίνες ακριβώς ίδιες “ακόμα δεν τις έχουν πλύνει” σκέφτηκε.

Όταν συνειδητοποίησε ότι έχουν περάσει ήδη 4 χρόνια από την ώρα που κυριολεκτικά τα βρόντηξε όλα κάτω και παραιτήθηκε, ένιωσε ένα περίεργο συναίσθημα να τον κατακλύζει

Ενας κόμπος στο στομάχι.. Ενα μούδιασμα στο δεξί πόδι….

Σαν να του έστελνε μήνυμα το σώμα του να αποφύγει κάτι, κατι το οποίο του κάνει κακό, κάτι το οποίο τον ζορίζει και τον αγχώνει

Κοντοστάθηκε και κοίταζε το παράθυρό του για λίγο

Σε κάποια στιγμή βγάζει ένα τσιγάρο και το ανάβει

Θυμίθηκε ευχάριστες αλλα και δυσάρεστες στιγμές που βίωσε εκεί μέσα, με τις δυσάρεστες να έχουν τα πρωτεία.

Βέβαια, εκει μέσα γνώρισε και την Ιωάννα, με την οποία κράτησε ενα ειδυλλιο για 2 χρόνια σχεδόν.

Όταν η σκέψη του πήγε σε αυτήν ο κόμπος στο στομάχι του χειροτέρεψε

Αισθάνονταν ότι δεν είχε να κάνει τόσο με το γεγονός ότι χώρισαν, όσο με το γεγονός ότι αυτή ήταν η αιτία και έμεινε στην συγκεκριμένη θέση για 4 χρόνια…

Κανονικά θα είχε παραιτηθεί στον χρόνο απάνω και δεν θα είχε να διαχειριστεί όλα τα ψυχοσωματικά που του βγήκαν λόγο δουλείας στην συνέχεια

“Τι να πεις” σκέφτηκε.

“Μουν@κιας ήμουν μία ζωή… τώρα θα αλλάξω;”

“Μην δώ καμία να μου δίνει το φάκελο και να μου χαμογέλα λίγο… εγώ εκεί! Να την γ@μισω και να της κάνω και πρόταση γάμου! Όλα μαζί ταυτόχρονα!”

“Πώς την πατάω πάντα έτσι ρε φίλε, δεν θα καταλάβω”

Όσο τα σκέφτονταν όλα αυτά νιώθει την δόνηση από το κινητό του να χτυπάει

- Ποιός είναι;

- Ελα Ρε μ@λάκα τι λεει;

- Ελα ρε Στεφανε όλα καλα;

- Ναι, λοιπόν άκου για σήμερα ψήνεσαι να πάμε για κανα μπυράκι; έχω κανονίσει να έρθει και μία συνάδελφός μου με μία φίλη της

- Όχι ρε συ, σε λίγο θα πάω να συναντήσω την Ελένη

- Α οκ, την συνάδελφό σου;

- Ναι, και σε αφηνω γιατι θα αργήσω οκ;

- Κανονίζουμε αν είναι από βδομάδα ε;

- Ναι ρε οκ

Με το που έκλεισε το τηλέφωνό του, αμέσως η σκέψη του επανήλθε στην Ιωάννα.

“Μα καλά με αυτή έμεινα σε μία θέση γ@μισέτα μόνο και μόνο γιατί αυτή ήταν 2 γραφεία πιο κάτω από μένα ,και τώρα θα πάω να ξαναβγω με συνάδελφο;” σκέφτονταν

“Τι στο διάολο πάμε και κάνουμε στις δουλειές μας ρε π0υστη μου;”

“Για δουλεία πάμε ή για να βρούμε γκόμενα;”

“Και ο άλλος με συνάδελφο θα βγει….”

Αλλα οσο το σκέφτονταν αυτό, τόσο θυμόταν και το πλούσιο στήθος της Ελένης το οποίο είχε γίνει αντικείμενο μελέτης αλλα και σχολιασμού από όλον τον ανδρικό πληθυσμό του περιοδικού

“Ποτε θα σταματήσω να σκέφτομαι με τον π0τσο μου ρε π0υστη μου” αναρωτήθηκε.

Σε κάποια στιγμή διακρίνεται μπροστά τυ η φιγούρα της Ελένης, να τον περιμένει ακριβώς στο σημείο που είχαν δώσει ραντεβου

Την κοιτάει, τον κοιτάζει και αυτή, και ταυτόχρονα γνέφουν και χαμογελάνε ο ένας στον άλλον.

“Πάμε για άλλα” σκέφτηκε