Αθήνα 9-12-2025

 

Αθήνα 9-12-2025

Δύο φίλοι έχουν κολλήσει στην κίνηση στην Πανεπιστημίου, καθώς ο δρόμος μπροστά τους έχει κλείσει από κινητοποιήσεις εργαζομένων.

Ετσι εγκλωβισμένοι οπως είναι μέσα στο μικρό αυτοκίνητό τους μάρκας fiat seicento, μη μπορώντας να κάνουν και πολλά, ανάβουν ένα τσιγάρο και αερολογουν

-Ρε μαλακά είδες τι έγινε Κρήτη;

-Τι έγινε πάλι εκεί; Βγάλανε πάλι Καλάσνικοφ;

-Όχι ρε πλάκωσαν τα ματ

-Ποιόν;

-Όχι ποιόν ποιοί

-Τι ποιοι;

Ποιοι τους πλάκωσαν, είναι το σωστό

-Δηλαδή;

-Τις έφαγαν

-Από ποιους;

-Αγρότες και βοσκούς

-Πλάκα κάνεις

-Όχι ρε! Σοβαρα μιλαω

-Ρε μήπως σε έκοψε το γάρο;

-Όχι ρε μια χαρά είμαι, τις έφαγαν τα ΜΑΤ από βοσκούς σου λέω

-Και γιατί τις έφαγαν; Δεν είχαν πάει με γκλομπ;

-Οχι

-Αλλά;

-Τα πήραν στο κρανίο οι βοσκοί μαζί τους και τους έδειραν

-Και εδώ πάνω ρε μαλακά που τα παίρνουμε μαζί τους σε κάθε πορεία γιατί δεν μπορούμε να τους δείρουμε;

-Ξέρω γω… μάλλον δεν έχουμε μαγκουρες

-Έχουμε όμως στυλιαρια

-Ε… μάλλον δεν κάνουν αυτά

-Και πρέπει να πάρουμε και εμείς μαγκουρες;

-Μάλλον

-Με βάζεις σε έξοδα και δεν είναι καιρός για έξοδα φίλος

-Και θα μείνουμε με τα στυλιαρια;

-Εμμ βλέπεις καμιά εναλλακτική;

-…………., λες να τους τα στείλουμε, για να μας τα ευλογήσει κανάς παπάς εκεί σε κάνα χωριουδάκι;

-Λες να πιάσει;

-Ξέρω γω… ναι, στην επανάσταση του 21 δεν ευλογουσαν τα όπλα οι παπάδες στους εξεγερμένους;

-Ναι κάτι θυμάμαι

-Ε αυτό φταίει και τις τρώμε, δεν μας έχουν ευλογήσει τα στυλιαρια

-……….. και πρέπει να τα στείλουμε Κρήτη;

-Ναι. Εδώ δεν πιάνει, τόσες φορές έχουμε περάσει έξω από εκκλησία και δεν πτοήθηκε κανένας τραγοπαπας να βγει έξω και να μας ευλογήσει

-Εκεί το κάνουν αυτόματα;

-Δηλαδή;

-Δηλαδή με το που περάσεις έξω από εκκλησία θα βγει ο Πάπας από το ιερό και θα σου ευλογήσει την μαγκουρα;

-Μάλλον ναι, άντε στην κάλυτερη να του κλείσεις και κάνα ραντεβού

-Λοιπόν το βρήκα! Το καλοκαίρι που θα κατέβουμε να παμε σε κανα πανηγύρι, θα κρατάμε τα στυλιαρια μας να μας τα ευλογήσει τότε κνας παπάς.

-Λες ε;

-Ναι ρε! Έτσι όπως θα είμαστε στην πλατεία του χωριού,δεν θα πετύχουμε κανένα;

-Ναι έχεις δίκιο! Αλλά μεχρι τοτε τι θα κάνουμε;

-Υπομονή θα κάνουμε ρε συ! Τι θα κάνουμε… καλοκαίρι θα πάμε κάτω, θες να πάμε πιο νωρίς;

-Όχι δεν με παίρνει!

-Ε! Στα λόγια μου έρχεσαι! Μέχρι τότε προπόνηση στο τρέξιμο γιατί δεν δουλεύουν τα στυλιαρια

-Καλά άντε προχώρα άνοιξε μπροστά ο δρόμος.

Ηρωες

 

—--- Ιστορίες —--

Κοίταζε με τις ώρες την παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία πάνω στην βιβλιοθήκη.

Πρέπει να έχουν περάσει τουλάχιστον 60 χρόνια από τότε

Νέος με το αίμα του να βράζει και με βλέμμα σπινθηροβόλο, πάνω στα βουνά να αναμετριέται κάθε μέρα με τον εγχώριο αλλα και τον ξένο κατακτητή

Πρώτα ήταν στο μέτωπο βέβαια, και μετα που έπεσε ανέβηκε στο βουνό.

“Ανέβηκα όπως τόσοι άλλοι.” - Τουλάχιστον έτσι έλεγε

Έτσι έλεγε στις ιστορίες στο εγγονάκι του, αλλα και στα παιδιά του, τα ίδια είχε πει

“Δικαίωμα να λενε ιστορίες έχουν όλοι! Δεν είναι προνόμιο μόνο των παππούδων”

“Όλοι έχουν ανάγκη να ακούσουν από μία καλή ιστορία, όσο χρονών και να είναι”

Την τελευταία φράση την έλεγε τακτικά στο καφενείο, ειδικά όταν στο πρόγραμμα της τηλεόρασης εμφανίζονταν κάποιο δελτίο ειδήσεων.

Όσο συχνά βέβαια και να την έλεγε, ακόμα πιο συχνά την σκέφτονταν.

—-- Σάββατο πρωί —--

Κοιτάζει το ρολόι που φορά στο χέρι του και βλέπει ότι πλησιάζει η ώρα για την καθιερωμένη Σαββατιάτική επίσκεψη του εγγονού του.

Θα τον έφερνε ο γιός του να του κάνει λίγο παρέα μέχρι να κάνει κάποιες δουλειές στο κέντρο που δεν προλάβαινε να τις κάνει μέσα στην βδομάδα

Αυτός με την σειρά του θα πρόσεχε τον μικρό, λέγοντας του μία από τις δεκάδες ιστορίες που είχε ζήσει τα χρόνια του 40’ και θα του έφτιαχνε και τηγανητά αυγά με πατάτες που τόσο του άρεσαν.

Καθώς περίμενε να έρθει, σκέφτονταν τι ιστορία θα του έλεγε, αλλα κυρίως τον βασάνιζε η ιδέα τι θα μπορούσε να τον ρωτήσει ο μικρός σχετικά με τότε.

“Λές να διάβασε κανά κόκκινο βιβλίο και να του έχουν μπεί τιποτε ιδέες και να θέλει να τις συζητήσει μαζί μου;”

“Μπα.. Εχει πατέρα για αυτά”

“Αλλά αυτός δεν συζητάει…. Με τα βίας που του έπαιρνα καμιά κουβέντα όταν ήταν μικρός και γύριζε από το σχολείο και είχε τις μαύρες του”

“Δεν θα με ρωτήσει μωρε τίποτα περίεργο… μικρός είναι ακόμα, ακόμα δεν βγήκε από το αυγό..”

“Αλλα και να με ρωτήσει… Εγώ ήμουν εκεί τότε… εγώ είμαι ο ήρωας!

“Εγώ επιβίωσα και επέζησα από το κρύο και τις σφαίρες που έπεφταν βροχή δίπλα μου!

Και σαν να μην μου έφτανε το μέτωπο, στην συνέχεια ανέβηκα και στο βουνό!

Εκεί να δείς βροχή από σφαίρες και κρύο…

Και αϋπνία, και ρουφιανιλίκι!

Εκεί να δείς που δεν ξέραμε ποιος μας κυνηγά με πιο πολύ μίσος….οι ξένοι ή οι δικοί μας;

Και γιατί μας κυνηγούν οι δικοί μας;

Τι τους κάναμε; σετι τους φταιξαμε;

Στο μέτωπο μαζί τους είμασταν πλάι πλάι, μέχρι που έπεσε.”

Αυτά σκέφτονταν και σηκώνεται απ την καρέκλα για να πάει να βάλει ένα ποτήρι νερό να πιει

Όποτε θυμόταν εκείνη την περίοδο τον έπιανε ενας κόμπος στον λαιμό και δεν μπορούσε να καταπιει

Βάζει σε ένα ποτήρι νερό και πίνει μια γουλιά. Κοιτάζει έξω απο το παράθυρο της κουζίνας και βλέπει τον ήλιο. “Καλοκαιρία έχει σήμερο θα μπορέσω να τον πάω τον μικρό μέχρι και το πάρκο να παίξει με τις κούνιες”

Βγαινοντας απο την κουζίνα πέφτει το μάτι του πάνω στην ασπρόμαυρη φωτογραφία.

“Όλοι ήρωες είμασταν τότε… ειδικά στο μέτωπο

Όσοι πέθαναν, πέθαναν σαν ήρωες!

Ακόμα και αυτοι που βρέθηκαν με σφαίρες στην πλάτη αλλα με το μέτωπο προς τα εμπρός, να κοιτάνε τον εχθρό.

Στο βουνό όμως… δεν ειμασταν όλοι ήρωες.

Εκεί υπήρχαν και οι ρουφιάνοι…. Αυτοι που δεν έμπαιναν ποτέ εμπρός

Αυτοι που ήταν μονιμα με ενα χαρτι και ένα μολύβι στο χέρι και έγραφαν.

Αυτοι που έδιναν εντολές, χωρίς να ρωτήσουν, εμάς που είχαμε περάσει από το μέτωπο

Αυτοι που έδιναν εντολές, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους τα αμούστακα παιδιά και τις έγκυες που είχαμε μαζί μας.

Αλλά δεν φταίνε αυτοί, εμείς φταίμε που τους ανεχόμασταν,

Εγώ φταίω που δεν έπιασα μία χειροβομβίδα να τους τινάξω όλους στον αέρα

Ετσι και αλλιώς δεν ήταν ήρωες.

Όπως δεν ήταν ήρωες και αυτοί που στο μέτωπο πυροβολούσαν από πίσω τους δικούς τους.

Αλλά , αφού τους ανεχτήκαμε αυτούς τότε να που τα κάμαν όλα αυτά, πόσο ήρωες είμαστε εμείς τελικά;”