Το Ραντεβού

- Εγώ απο μια σχέση τα θέλω όλα!

Επαναλαμβανε ανά τακτά χρονικά διαστήματα ακόμα και όταν μασουλουσε τα φύλλα από την πράσινη σαλάτα που είχε παραγγείλει

Αυτός καθόταν ακριβώς απέναντι της και της εγνεφε καταφατικά, σχεδόν δουλικά, μιας και προσπαθούσε λόγω της αστικής ευγένειας που τον χαρακτήριζε να μην την στείλει στον δι@ολο.

Έτρωγε σιγά σιγά, μασώντας την μπριζόλα του καλά πριν την καταπιεί, και δεν της μιλούσε όταν μασούσε

Ανέπνεε ήρεμα και σταθερά, για να οξυγονώνεται ο εγκέφαλος του, και να μην πάθει και κάνα εγκεφαλικό.

Αν και δεν την πάλευε και πολύ μαζί της, πίεζε τον εαυτό του να μείνει εκεί μέχρι το τέλος της βραδιάς.

Σε κάποια φάση αυτός προφασίζεται οτι θέλει να πάει τουαλέτα

- Με συγχωρείς, αλλα πρέπει να πάω στο WC

- Ok κανένα πρόβλημα, η πόρτα του WC είναι πίσω από τις σκάλες δεν φαίνεται εύκολα

“Έχει ξανάρθει η κυρία εδω….” σκέφτηκε από μέσα του αλλα δεν είπε τίποτα

- Ευχαριστώ θα την βρω.

Είπε και σηκώθηκε από το τραπέζι

Στην ουσία δεν ήθελε να πάει από ανάγκη απλά ήθελε να πλύνει λίγο το πρόσωπό του και να βρεί και μία καλή δικαιολογία με την ησυχία του, για να την κάνει λίγο νωρίτερα από το ραντεβού

Πηγαίνοντας στην τουαλέτα παρατήρησε ότι ο κόσμος στο μαγαζί είχε σπάσει σε σχεση με την ώρα που είχαν έρθει. Τα πιο πολλά τραπέζια ήταν άδεια και οι σερβιτοροι μάζευαν σιγά σιγά και κάποια τραπεζομάντηλα από τα άδεια τραπέζια.

Μπαίνοντας στην τουαλέτα δεν πηγε κάν στις λεκάνες, απλά έκατσε στους νιπτήρες και άνοιξε μία βρύση

Έπλυνε το πρόσωπό του, αλλα δεν του ερχόταν καμία καλή δικαιολογία για να την κάνει έστω και λίγα λεπτά νωρίτερα

Δεν ήταν καλός στις δικαιολογίας επο μικρός

Ήταν μόνος που μαρτυρούσε σχεδόν χωρίς ξύλο αν κάτι συνέβαινε μέσα στην τάξη και ήταν και αυτός αναμεμειγμένος σε αυτό

Βγαίνοντας την είδε από μακριά να έχει σταματήσει το φαγητο και να τον περιμένει κάπως καρτερικά

Εκείνη την στιγμή άλλαξε κάτι μέσα του και την είδε με άλλο μάτι

Τα πυκνά μακριά της κόκκινα μαλλιά, έδειχναν να εκπέμπουν μία λάμψη η οποία την ξεχώριζε μέσα στο ημισκότεινο εστιατόριο, αλλα και η ίδια έδειχνε να αποπνέει μία ευγένεια την οποία δεν την είχε παρατηρήσει στην αρχή

- Όλα καλα; - της λέει ενώ τραβάει την καρέκλα προς τα πίσω για να καθίσει

- Ναι όλα καλα, θές να πού για λογαριασμό να την κάνουμε σιγά σιγά;

- Ναι αμέ ότι θές

- Τι λες να κανουμε μετα απο δω

- Ότι θες εσυ, θες να πάμε και πουθενά αλλου; ή θες να σε πετάξω σπίτι σου;

- Μπα πήγαινέ με σπίτι αν είναι καλύτερα, γιατι εχω σηκωθει απο πρωί και δεν την παλεύω

- Οκ

Πληρώνει τον λογαριασμό αυτός και σηκώνονται να φύγουν από το μαγαζί

Όταν βγήκαν έξω κατευθύνθηκαν με αργά βήματα προς το αυτοκίνητο, σαν να ήθελαν να δώσουν μία παράταση στο ραντεβού τους, της τελευταίας στιγμής, σαν να άλλαξαν γνώμη και να ήθελαν να είναι μαζί για λίγο ακόμη

Μπηκαν στο αυτοκίνητο και έβαλε αυτός μπρός την μηχανή

Κατευθύνθηκαν σχεδόν βουβά σπίτι της, μίας και δεν άνοιξαν καν το ραδιόφωνο σε όλη την διαδρομή .

Κάποια μέτρα πριν φτάσουν στο σπίτι της τον πιάνει φανάρι και σταματά.

Βάζει νεκρά στις ταχυτητες, αλλα δεν σηκώνει το χέρι από τον λεβιε των ταχυτήτων.

Τότε με μία κίνηση την οπία δεν την είχε προβλέψει καν, αυτή βαζει το χέρι της πάνω από το δικό του, αυτός τα χάνει και γυρίζει το κεφάλι του προς αυτήν να την κοιτάξει, γυριζει και αυτή προς αυτόν και με το δεξί της χέρι πιάνει την πίσω μεριά του κεφαλιού του και τον φιλάει με πάθος

Ο χρόνος μοιάζει να σταμάτησε σε εκείνο το φανάρι, και η επόμενη στιγμή που θυμάται είναι όταν είναι και οι δύο ξαπλωμενοι στο κρεβάτι κοιτώντας το ταβάνι.

- Δεν σου εκανα και πολύ καλή εντύπωση στο εστιατόριο ε; - του λέει

- Ε εντάξει και εγώ ήμουν λίγο σφιγμένος, πρώτο ραντεβού ήταν άλλωστε, ήταν η δεύτερη φορά που σε έβλεπα μετα το σπίτι του Μάνου

- Πέρασες καλά; στο εστιατόριο εννοώ

Χαμογελάει ελαφρώς αυτός

- Ναι μία χαρά ήταν, πολύ ωραίο μέρος, και το φαγητό ήταν γενικά καλό

- Ναι καλό ήταν - συμφωνεί και αυτή.

Μετα απο αυτή την τελευταία της φράση, σηκώνεται από το κρεβάτι και πλησιάζει το παράθυρο του δωματίου στο οποιο δεν είχαν κλείσει το πατζούρι, απλά είχαν τραβήξει την πολύ λεπτή κουρτίνα που είχε.

Καθώς πλησίαζε στο παράθυρο τα φώτα της πόλης απ έξω, τόνισαν την καλλίγραμμη της σιλουέτα μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο .

Αυτός, είχε μείνει ξαπλωμένος και την κόιταζε.

“Τι ωραία θα ήταν να σταματούσε ο χρόνος τώρα” σκέφτηκε

Να σταματούσε ο χρόνος εκεί, σε εκείνη την στιγμη, και να μην έρθει το αύριο ποτέ.

Να μείνει αυτή μπροστά στο παράθυρο για πάντα και τα φώτα της πόλης απ’ έξω να τονίζουν την λεπτή της σιλουέτα.

Και αυτός να κάθεται εκεί ακίνητος απλά να την βλέπει.

Σαν να έχει δημιουργηθεί αυτή για αυτόν τον σκοπό και μόνο, για να ποζάρει μπροστά στα μάτια του γυμνή στο μισοσκόταδο