Η Μαρία

 

Την θυμόταν απ’ όταν ήταν συμμαθητές στο σχολείο

Μαρία την λέγαν

Ήταν από τις πιο ωραίες μέσα στην τάξη

Καλή μαθήτρια, και με πολύ καλούς τρόπους

Όλο το πακέτο δηλαδή

Τώρα ήταν μία σκιά του εαυτού της

Την έβλεπε απέναντί του να κάθεται με βλέμμα απλανές, να γυρίζει το κεφάλι της δεξιά αριστερά με αργες κινήσεις, σαν να προσπαθεί να βρει κάποια γνώριμη φυσιογνωμία στον χώρο

Δεν μπορούσε να θυμηθεί πότε την είδε τελευταία φορά 

Ούτε μπορούσε να θυμηθεί που την είχε δει 

Δεν κάναν και πολύ παρέα μαζί όταν ήταν παιδιά, αντε σε κανά διάλειμμα θα ανταλάσαν καμία κουβέντα, αλλα ούτε και αργότερα, άσχετα με το γεγονός ότι μεγάλωναν στην ίδια γειτονιά

Μία περίοδο μόνο θυμάται αμυδρά που βρίσκονταν και οι δύο στην ίδια παρέα εκεί γύρω στα 20 - 22.

Εκείνη την περίοδο αυτός είχε σχέση με μία φίλη της, που την είχε γνωρίσει τελείως τυχαία σε ενα Cafe. εκείνη ήταν με ενα τύπο περίεργο ο οποίος πίστευε οτι η γή είναι επίπεδη και οτι οι εξωγήινοι δεν κατοικούν στο διάστημα αλλα μέσα στην γη.

Η Μαρία του τότε δεν είχε καμία σχέση με την Μαρία του σήμερα

Το γέλιο και η χαρά είχαν αντικατασταθεί με σιωπή

Το βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις και αισιοδοξία είχε αντικατασταθεί με ενα βλέμμα κενό το οποίο δεν θύμιζε σε τίποτα τον παλιό εαυτό της

Τα καταγάλανά της μάτια έδειχναν να έχουν βυθιστεί μέσα στις κόγχες τους, και το γαλάζιο χρώμα τους είχε αντικατασταθεί με το γκρίζο .

Προσπάθησε να κάνει κάποια βήματα μπροστά για να της πείτε μία κουβέντα, αλλα όχι απλά δεν έβρισκε το κουράγιο, δεν έβρισκε και τις λέξεις που θα μπορούσε να πει

Σαν να είχε παγώσει στην θέα της παλιάς του φίλης και να μήν μπορούσε να λειτουργήσει

“Καταραμένη αρρώστια” σκέφτηκε 

Όση ώρα ήταν απέναντί του, αυτός κοιτούσε συνεχόμενα το κινητό του και προσπαθούσε να αποστρέφει το βλέμμα του από αυτήν

Μέχρι που μία στιγμή, γύρισε το κεφάλι της προς αυτόν

Τον κοίταξε μέσα στα μάτια με ένα βλέμμα διαπεραστικό, και ένιωσε σαν να κοιτάζει μέσα στην ψυχή του

Και σε μία στιγμή, ένιωσε να του χαμογελάει

Αυτός τα έχασε

Για μία στιγμή, ήταν σαν να γύρισε ο χρόνος πίσω γίναν πάλι παιδιά 20 χρονών.

Σαν να βρίσκονταν πάλι για καφέ σε εκείνη την καφετέρια, που πήγαιναν με την παλιά τους παρέα. Σάββατο πρωί, να πιουν τον πρώτο καφέ του Σαββατοκύριακου, και να συζητήσουν και να κάνουν όνειρα για το μέλλον τους.

Για μία στιγμή ενιωσε να μυρίζει το άρωμα του φρεσκοκομμένου καφέ, και να ακούει τα γέλια που κάναν όποτε βρισκόταν ώς παρέα.

Αυτή η μαγική στιγμή τελείωσε όταν την πλησίασε ο νοσηλευτής και την βοήθησε να σηκωθεί, και να κάνει κάποια βήματα για να πάει στην αίθουσα για την χημειοθεραπεία

“Καταραμένη αρρώστια” ξανασκέφτηκε και γύρισε ξανά το βλέμμα του στην οθόνη του κινητού του.