Καύλες

Την κοιταζε ώρα…

Ήταν ακριβώς απέναντί του στην πλατεία και κρατούσε ένα πλακάτ “σταματήστε τον πόλεμο” στα πλαίσια μιας διαμαρτυρίας για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν

Την θυμόταν από όταν ήταν στη σχολή, αυτός βέβαια δεν ασχολούνταν με τα πολιτικά, αλλα αυτή ήταν μία απο τς στάνταρ φάτσες που καθόταν - άραζε (δεν είχε καταλάβει ποτε αν άνηκε κάπου συγκεκριμένα) σε τραπεζάκια αριστερών παρατάξεων στο ΤΕΙ

Του άρεσε πάνω της κατι που δεν μπορούσε να προσδιορίσει

Αν και πάντα ήταν επιμελώς ατημέλητη, εξέπεμπε μία απροσδιόριστη γοητεία που τον έκανε να μήν μπορεί να πάρει τα μάτια του απο πάνω της

Έκανε κάποια βήματα προς το μέρος της, δειλά δειλά, μπάς και καταφέρει να της πιάσει καμιά κουβέντα, με αφορμή την διαμαρτυρία.

Περνά τον δρόμο και βρίσκεται στην πλευρά της, και με βήμα αργό την πλησιάζει

Μέχρι που διασταυρώνονται τα βλέμματά τους

Τον κοιτάζει και φαίνεται ότι μάλλον τον θυμίθηκε

Του χαμογελά

Η καρδιά του πάει να σπάσει

Την πλησιάζει

-Καλησπέρα

-Καλησπέρα, να σου δώσω ένα φυλλάδιο για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν;

-Ναι δώσε μου

-Α θές να υπογράψεις και αυτό το ψήφισμα για τον καινούργιο τρομονόμο που θα κατατεθεί στην βουλή

-Ναι αμέ..

Κάνουν σε αυτό το σημείο μία παυση και οι δύο

Μέχρι που βρίσκει το θάρρος…

-Να σου κάνω μία ερώτηση, πρέπει να είμαστε μαζί στο ΤΕΙ

-Ναι μα σε είδα και εγω όταν ήσουν απέναντι και λέω ρε συ κάπου τον ξέρω εγω αυτόν

-Σε αυτό το σημείο η καρδία του είχε πιάσει τρελούς παλμούς… Μα τι του είπε τώρα, τον είχε δεί και αυτή; τον παρατηρεί και αυτή δηλαδή; δεν είναι μόνο αυτός που έχει δαγκώσει την λαμαρίνα;

-Ναι είμαστε μαζί στο ΤΕΙ εγω είμαι βέβαια στους πληροφορικάριους

-Εγω είμαι στους δομικούς

-Α ναι;

-Ναι

-Σου αρέσει;

-Ε εντάξει καλά είναι

-Να σου πω, τι θα έλεγες όταν τελειώνατε από εδώ να βρισκόμασταν για ένα καφέ κάπου;

Το βλέμμα της περιπλανήθηκε στην πλατεία για λίγο αλλά δεν έχασε ευκαιρία

-Μαρία! Ελα δω ρε συ

-Ελα

-Να σε πω, κρατάς εσυ πλακάτ και χαρτούρα να πάω εδώ πιο κάτω με τον γείτονά μου γιατι έπεσε πάλι ο γενικός στην πολυκατοικία και το παλικάρι δεν ξέρει που είναι για να τον σηκώσει?

Η συντρόφισσα τον σκάναρε απο πάνω μέχρι κάτω..

-Οκ φέρε τα

Με την μία τις τα δίνει,τον πιάνει στην συνέχεια από το χέρι και φεύγουν από την πλατεία για να του δείξει που είναι ο ‘“πεσμένος γενικός”

Για πότε έφτασαν σπίτι της, χωρίς να πούν κουβέντα σε όλη την διαδρομή, για πότε βρέθηκαν κάτω από τα σκεπάσματα ούτε που το κατάλαβε.

Σε κάποια φάση που ήταν στο κρεβάτι ξαπλωμένοι, και κάναν ενα τσιγάρο, τη ρωτάει

-Με είχες σταμπάρει καιρό στο ΤΕΙ;

-Οσο καιρο με κοιτάζεις και εσυ…. Τι; νομίζεις ότι δεν σε είχα καταλάβει;

-Ξέρω γω… σε κοίταζα εκεί που άραζες με τους άλλους των ΕΑΑΚ και έλεγα “τώρα εκει τι παίζει…”

-Ποιός την γαμάει τώρα αυτή ε;

-Ε εντάξει δεν…

-Τι δεν; δεν το σκεφτηκες;

-Ντάξει το σκέφτηκα, αλλα όχι και με αυτόν τον τρόπο.

-Δεν ήθελες και πολύ όμως για να το κάνεις πράξη

-Κάτσε ρε κοπελιά…

-Που να κάτσω;

Και με την μία γυρίζει προς την μερία του, και βρίσκεται από πάνω του

Κοιτάζονται βαθιά στα μάτια, και οι ανάσες τους γίνονται μία

-Δεν θες και πολύ για να αναλάβεις δράση ε; μία κουβέντα ακούς και με την μία ξανάβεις, πάλι απο πάνω μου είσαι

-Μην μου πεις οτι δεν σου αρεσε την πρώτη φορά

Και σε εκείνο το σημείο ξαναξεκίνησαν ακόμα έναν γύρω πάθους και έρωτα

Από εκείνη την μέρα ξεκίνησε ο κοινός τους βίος

Για πάνω από 10 χρόνια μαζί

Μαζί στα δύσκολα μαζί στα εύκολα

Δεν άλλαξαν πολλά πράγματα στα χρόνια που πέρασαν μεταξί τους, ακόμα και τώρα την ίδια καυλα έχουν με τότε.

Μόνο αυτή άλλαξε, λίγο…. απο αριστερή εγινε δεξιά

Αλλα αυτό είναι μία άλλη ιστορία